حکیمانه های حاج اسماعیل دولابی:
ساعت ٤:٤۳ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۳ مهر ۱۳۸٧  کلمات کلیدی:

پناه میبریم به خدا که کسی درباره دوست ما ترحم کند

کار خالص کن راه درست برو و کیفت را بکن

شب علی غیر از شب ماست.شب علی خیلی تاریک است.او زهرا را میشناسد.انوار را خوب طی کرده است.با آسمانها آشناست.او شب را خوب میشناسد.اصلا علی خودش را شبرو میداند.فرمود:شبو صبح میفهمد چه جور و چقدر راه رفته است.علی" ع" همه کارهایش شب بوده است.یعنی ناشناس بوده است.اشخاص بزرگ ناشناسند.
کار خالص کن راه درست برو و کیفت را بکن.شبرو اینجور است.ممکن است در مورد شما حرفها و گفتگوهای بیجا باشد.ولی اعتنا به آنها نداشته باشد.صبح معلوم میشود شبرو چقدر راه رفته است.صبح قیامت معلوم میشود او چه خورشیدی شده است.این جا را روشن کرده است.آنجا بخل و مرض و حسد نیست.دیگران هم کیف میکنند.
قبض و بسط قلب مومن شب و روز است.گاهی مدت آن زیاد است و گاهی کم.هرچه جلو میرود شب او کمتر میشود.در ظهور قیامت شب وجود ندارد.همه اش روز است.حزن و غم و غصه ها تمام میشود.به یک جا میرسیم که دیگر غم و غصه ای نیست.همه اش بهجت و سرور است.روز است نور است و حیات.تاریکیها را از بین میبرد.
قیامت شب ندارد.شب مال دنیاست.تاریکی محض.الحمد لله خدا نجاتتان داد.روز شناس شدید.کفار اصلا روز ندارند.بهجت ندارند.نمیبینید خنده را درس میدهند.خنده را یاد میدهندو یاد میگیرند تا در اجتماع بتوانند راه بروند.انها درس میخوانند تا لبخند را بیاموزند.ولی در اینجا اینجور نیست بلکه جلو خنده شان را میگیرند.میگویند:زیاد گریه کنید.چرا اینقدر میخندید؟
شیعیان نمیدانند خدا چه نعمتهایی به انها داده است.جلو خنده شان را میگیرند.گریه را دوست دارند.دیگران نه خنده دارند و نه گریه و نه لذت.انچه را هم میبینی که مثلا بازی میکنند یا کارهای دیگر انجام میدهند برای تسلیت است.
از خودشان هیچ ندارند.مثل کسی که مرض بدی مثل سرطان دارد.جلو او کاری میکنند که خوش باشد.ترحم میکنند.این تفریح دنیا برای تسلیت انهاست.در این دنیا یک لفت و لیسی برای خودشان درست میکنند.شیعیان و دوستان اهل بیت غیر از این عالم به عالم دیگری قائلند.به جای اینکه کلاس خنده بروند تمرین گریه هم میکنند تا از این دنیا جان به دربرند.
انشاءالله خدا ان پشت پرده را همین جا نشانمان بدهد که چقدر سرور خوابیده است.چقدر علم و حیات خوابیده است.هرچیز خوب و زیبا که از این عالم رفته است در انجا با شماست.در پشت پرده از انبیا و اولیا بگیرید.زیباهای خدا که در عالم امدند و رفتند همه انطرف هستند.
گاهی میبینید کسی از بیچارگی میگوید اما در او بهجت و سرور خوابیده است.یک جا گریه و ناله میکند و در عین حال که دارد غصه ها را میگوید و از خدا و پیغمبر میخواهد که کارها را سر و صورت بدهد یک لبخند نشان میدهد.مومن وقتی دردل پیش خدا و ائمه میکند نهایت لذتش را میبرد.
لذا به دوستان و شیعیان مبادا ترحم کنید.اگر میخواهید کمک مالی بکنید نگویید که بیچاره است.اماهای ما این را دوست ندارند.نشنیده اید که حضرت صادق ع یک روز نشسته بود.مردی خدمت حضرت نشست و عرض کرد:یکی از شیعیان سر و وضعش خیلی خراب است.نان ندارد پول ندارد...کلفت مند است.اگر پول داشتیم کمکش میکردیم و از این قبیل صحبتها به طوری که خیال میکرد حضرت را گریه میاندازد.
حضرت چهار زانو نشسته بود.یک مرتبه دوزانو شد و غضب کرد و یک نگاهی کرد و فرمود:پناه میبریم به خدا که کسی درباره دوست ما ترحم کند.ببینید چقدر دوستانشان نزد انها عزیزند.ترحم به حیوانات خوب است به کافر هم خوب است.اگر جا ندارد لباس ندارد غذا ندارد به او بدهید ثواب دارد .خداوند خیلی دوست دارد.اما به دوست اهل بیت منت سر میگیرند.اینها بزرگ و عزیزند.سبحان ربک رب العزه عما یصفون و سلام علی المرسلین.پاک و منزه است پروردگار تو که خدایی مقتدر و بی همتاست و از توصیف جاهلانه خلق مبراست و سلام الهی بر رسولان باد.این از اسرار محبت و ولایت است.مال شرافت ولایت ائمه است.